Υπάρχει κάτι ανησυχητικό στον τρόπο με τον οποίο ο Ντανίλο Κις πλησιάζει τους μύθους: δεν τους αναβιώνει, τους εξετάζει σαν να ήταν αποδεικτικά στοιχεία. Όχι κειμήλια, αλλά τεκμήρια. Στην Ηλέκτρα, που κυκλοφορεί στα ελληνικά (μτφρ. Σιμόνη-Μαρία Γκολούμποβιτς, εκδ. Σαιξπηρικόν), ο συγγραφέας δεν επιχειρεί μια θεατρική «διασκευή» του αρχαίου δράματος· μοιάζει περισσότερο να το αποσυναρμολογεί, σαν να θέλει να δει πώς λειτουργεί από μέσα. >>>
