Μια αλληγορική (και βιωματική) ιστορία απώλειας που διαδραματίζεται σε ένα αρχετυπικό ∆άσος με βασικό πρόσωπο τη βαριά τραυματισμένη Ελαφίνα. Στην επίπονη προσπάθειά της να βοηθηθεί, η ηρωίδα ξεκινά ένα εσωτερικό ταξίδι και μιλά για την κρίση που μετουσιώνεται σε ευκαιρία, για τη σημασία της αυθεντικότητας, της αποδοχής και της ασφάλειας, εξυμνώντας ταυτόχρονα το αγαθό της Φιλίας και της Αγάπης.
Πάσσαρη, Ευαγγελία:Από την αλληγορία στον διάλογο για τη φύση: μία ανάγνωση των Δεκαέξι Καταβυθίσεων της Δέσποινας Νάσσου Μετράμε σχεδόν έναν χρόνο από την κυκλοφορία των Δεκαέξι Καταβυθίσεων: μία ιαματική ιστορία της Δέσποινας Νάσσου από τις εκδόσεις Συρτάρι. Το έργο έχει αγαπηθεί και έχει αγγίξει το κοινό, εξαιτίας του οικείου συναισθήματος που προκαλεί η αφήγηση μέσω της τεχνικής της αλληγορίας, καθώς επίσης και από την επιλογή της συγγραφέως να δώσει πνοή σε ένα εσωτερικό της τραύμα.
Η Δέσποινα Νάσσου αφηγείται παραμυθιακά την ευάλωτη κατάσταση στην οποία βρέθηκε κάποια στιγμή δίχως τη σκουριά της παραπόνεσης στα χείλη της ψυχής της. Αγωνίστρια αληθινή. Δεν το βάζει κάτω. Κι ας γνωρίζει πολύ καλά πως η ζωή κρέμεται από μια τοσοδούλα κλωστή. Στο κάτω κάτω τι είναι ο άνθρωπος; Μια ανορθόγραφη κραυγή στο εφήμερο τεφτέρι δίκοπου καιρού. >>>
Στις «Δεκαέξι καταβυθίσεις» (Εκδόσεις Συρτάρι, 2024), η Δέσποινα Νάσσου συνθέτει μια ιαματική ιστορία με φόντο το δάσος της Εσπεράντζα. Η αφήγηση παρακολουθεί μια μεσήλικη ελαφίνα, η οποία, παρά την επίφαση της οικογενειακής γαλήνης, ταλανίζεται από ένα βαθύ υπαρξιακό κενό και μια ανεκπλήρωτη εσωτερική δίψα. Η φαινομενική της ισορροπία ανατρέπεται βίαια όταν το πόδι της παγιδεύεται· ένα τραυματικό συμβάν που την εξωθεί να υπερβεί το αίσθημα της ντροπής και της αδυναμίας, να αναζητήσει βοήθεια και να εκκινήσει έναν επώδυνο αγώνα αυτογνωσίας. >>>
Μέσα από τις «καταβυθίσεις» της η αφηγήτρια κατακτά για τον εαυτό της τη δυνατότητα της επιστροφής, αναβαπτισμένη υπαρξιακά, σε μια νέα κανονικότητα, κι αυτό φωτίζει νοηματικά τον υπότιτλο «Μια ιαματική ιστορία». >>>
Μία ελαφίνα, ένα δάσος με το συμβολικό όνομα Εσπεράντζα, μία καλοσυγυρισμένη φωλιά, ένας κόσμος άγνωστος, μία επιθυμία για εξερεύνηση και μία συνθήκη βίαια καταργημένη.
Τι μπορεί να οδηγήσει στη λύτρωση μία ελαφίνα, μέχρι χτες ανέμελη κι ευτυχισμένη που πιάστηκε στη φάκα του αδόκητου και του αναπάντεχου; Πρώτα απ’ όλα ο τόπος· το δάσος της, η Εσπεράντζα της· το γεμάτο από ήχους, βρεγμένο χώμα, υγρή ... >>>
Γράφει η Διώνη Δημητριάδου // Δεκαέξι καταβυθίσεις, Μια ιαματική ιστορία, Δέσποινα Νάσσου εκδόσεις Συρτάρι
Η γραφή από μόνη της, σε όποια μορφή κι αν τη δοκιμάσουμε, αλλά και με όποια ιδιότητα, συγγραφική ή αναγνωστική, έχει μέσα της τη δυναμική να προσφέρει την ιαματική της αρωγή. Σκέφτομαι πόσο περισσότερο μεγεθύνεται η δύναμή της αν ο τρόπος της δανείζεται στοιχεία από την παρηγορητική παραμυθία του παραμυθιού, ή, για να μιλήσουμε τη γλώσσα της λογοτεχνίας, από την, πάντοτε ισχυρή, αλληγορία ή τον, πάντοτε αποτελεσματικό, συμβολισμό. >>>
Γράφει ο Ευθύμιος Πριόβολος //
Δέσποινα Νάσσου «Δεκαέξι καταβυθίσεις – Μια ιαματική ιστορία», εκδ. Συρτάρι, 2024
Όταν πήρα στα χέρια μου το βιβλίο της φίλης μου Δέσποινας Νάσσου «Δεκαέξι καταβυθίσεις – Μια ιαματική ιστορία» (εκδ. Συρτάρι, 2024), είναι αλήθεια ότι ο τίτλος, αν και με υποψίασε, με δυσκόλεψε να φανταστώ το περιεχόμενο. Έχω τη συνήθεια, πριν ξεκινήσω το διάβασμα ενός βιβλίου, να ψαύω, να ψηλαφώ τη θωριά του, να το χαιρετάω και να το καλοδέχομαι, γιατί έχω την πίστη πως δεν είναι άψυχο, κρύβει μέσα του κάτι σπουδαίο, κάποιο κομμάτι από την ψυχή του συγγραφέα, μπορεί και όλη. .... >>>
Από τις Εκδόσεις Συρτάρι κυκλοφορεί το βιβλίο της Δέσποινας Νάσσου «Δεκαέξι καταβυθίσεις». Πρόκειται για μια ιαματική, αλληγορική ιστορία, με αφορμή ένα προσωπικό βίωμα της συγγραφέως. Το σκηνικό της ιστορίας στήνεται στο δάσος της Εσπεράντζα. Εκεί, ζει μια ελαφίνα με την οικογένειά της. Ένα απόγευμα καθώς περπατάει στο δάσος, νιώθει έναν οξύ πόνο στο πόδι της. Μια καλοκρυμμένη παγίδα τής το γραπώνει. >>>
